HISTORIA

 

Przodkiem Labrador Retrievera był pies Św. Jana (pies z Saint-Janhn’s), mniejsza odmiana nowofunlandczyka. Wówczas był to pies wielkości około 60 cm, mocno zbudowany o dość długim, bardzo gęstym włosie. Psy te zostały sprowadzone do Europy na początku XIX wieku najprawdopodobniej na łodziach rybackich. Kilka z nich zostało importowanych przez hrabiego Malmesbury na dwór królewski. Angielscy hodowcy krzyżowali te kanadyjskie psy z różnymi rasami psów myśliwskich, zawsze jednak starając się zwiększyć cechy myśliwskie oraz instynkty aportujące. Cechy osobowości i zalety charakteru nie wymagały tu żadnych większych korekt. W połowie XIX wieku bardzo widoczne stały się cechy wyróżniające tę rasę, takie jak: zabezpieczające przed wodą owłosienie oraz wydrzy ogon. W 1887 r. był lord Malmesbury wraz z księciem Buccleuch zainicjowali pierwszy program hodowlany tej rasy. W 1903 r. rasa Labrador Retiever została uznana przez Angielski Związek Kynologiczny. Początkowo psy te miały oryginalny czarny kolor, natomiast w późniejszych latach pojawiły się też psy koloru żółtego a także czekoladowego. Pierwszy żółty labrador został zarejestrowany w 1899 roku. Czekoladowe labradory pojawiły się mniej więcej w tym samym czasie, ale wówczas nie cieszyły się takim samym uznaniem jak psy o pozostałych dwóch kolorach. Labrador Retriever został uznany przez United Kennel Club w 1947 roku. Wszystkie współczesne retrievery wywodzą się od psów z Nowej Funlandii. Są to Chesapeake Bay Retriever, Curly Coated i Flat Coated Retriever. Od tego ostatniego pochodzi Golden Retriever.

 

CHARAKTERYSTYKA RASY

 

Labradory to psy mocne fizycznie i psychicznie a zarazem są łagodne i mają wesołe usposobienie. Posiadają wspaniały charakter i są bardzo posłuszne, czemu zawdzięczają swoją popularność jako psy do towarzystwa. Charakteryzują się pogodną naturą, wielkim przywiązaniem do właściciela, śmiałością i chęcią do zabaw. Ponieważ wymagają sporej ilości ruchu, uwielbiają spacery. Są doskonałym kompanem do towarzystwa zarówno dla dzieci, jak i dla dorosłych. Agresja w stosunku do ludzi i innych psów całkowicie nie leży w naturze Labradora, dlatego też wszystkich przywita podskokami i merdaniem ogona. Jest to rasa przyjacielska, otwarta, gorliwa do służenia człowiekowi oraz doskonała we wszystkich rodzajach aktywności.. Świetny węch i dokładność sprawiają, że jest bardzo dobrym pomocnikiem w służbach ratowniczych, doskonale się sprawdza przy wykrywaniu narkotyków i ładunków wybuchowych, przy poszukiwaniach ofiar trzęsień ziemi, lawin a także w ratownictwie wodnym. Olbrzymi potencjał wrażliwości i czułości jest wykorzystywany w dogoterapii. Posiada bardzo łagodny i zrównoważony charakter i dlatego jest również świetnym przewodnikiem dla niewidomych i głuchych. Myśliwi doceniają jego zdolności do aportowania upolowanej zwierzyny, więc jest idealnym psem na ptactwo.. Labradory są wybitnie inteligentne i łatwe w szkoleniu do wykonywania zróżnicowanych kompleksowych zadań. Biorą udział w konkursach posłuszeństwa i w psich sportach.


WZORZEC RASY.

 

FCI (Federation Cynologiqe Internationale) standard No 122


Wygląd ogólny: mocno zbudowany, o krótkich lędźwiach, bardzo aktywny, szeroka czaszka; klatka piersiowa i żebra dobrze rozwinięte, lędźwie i kończyny tylne szerokie i mocne.

 Cechy charakterystyczne: zrównoważony, ruchliwy, doskonały węch, nie agresywny, miłośnik wody. Wierny kompan, łatwo adoptujący się do każdych warunków.

 Temperament: inteligentny, pojętny, żywej natury, skłonny do ciągłej zabawy. Przyjazny z natury, bez śladów agresywności czy lękliwości.

 Głowa i czaszka: czaszka obszerna, stop dobrze zaznaczony, głowa dobrze zarysowana bez wydatnych policzków. Szczęki średniej długości, mocne, bez klinowatej kufy. Nos szeroki, nozdrza dobrze rozwinięte.

 Oczy: średniej wielkości, wyrażające inteligencję i dobry charakter. Kolor brązowy lub piwny.

 Uszy: nie ciężkie ani duże, lekko opadające, osadzone nieco z tyłu.

 Szczęki: mocne szczęki i zęby, z doskonałym, regularnym i całkowicie nożycowym zgryzem.

 Szyja: wyraźna, sucha, mocna, solidnie osadzona na korpusie.

 Korpus: klatka piersiowa szeroka i głęboka, z mocno wysklepionymi żebrami. Górna i dolna linia korpusu – poziome. Lędźwie szerokie, krótkie i mocne.

 Kończyny przednie: łopatki długie i skośne. Kończyny przednie o mocnym kośćcu i proste od łokcia do ziemi, zarówno widziane z przodu, jak i z boku.

 Kończyny tylne:  dobrze rozwinięte, linia grzbietu nie opadająca w kierunku ogona. Kończyny dobrze kontowane.

 Stopy: okrągłe, zwarte. Palce krótkie, dobrze wysklepione, a poduszki mocno rozwinięte.

 Ogon: bardzo gruby u nasady i coraz cieńszy w kierunku końca, średniej długości, bez pióra, ale całkowicie pokryty krótką, gęstą sierścią, dający wrażenie okrągłości „ogon wydry”. Może być noszony wesoło, ale nie powinien się wyginać ponad grzbiet.

 Chody, ruch: żwawe, pies dobrze pokrywa duży teren, kończyny poruszają się równolegle do osi ciała.

 Szata: włos krótki, bez falistości i frędzli. Przy dotyku daje wrażenie szorstkości. Podszerstek odporny na warunki pogodowe.

 Kolor: całkowicie czarny, żółty lub czekoladowy. Odcienie koloru żółtego – od jasnokremowego do rudego. Mała biała plamka na przedpiersiu jest dopuszczalna; powinna być niewielka.

 Wzrost: idealny wzrost dla psa to 56-57 cm, dla suki 54-56 cm. Standard ACK (American Knnel Club): wysokość w kłębie psy 57,2-62,2 cm, suki 5,6-59,7 cm. Każde odchylenie o więcej niż1,27 cm od tych wartości powinno powodować dyskwalifikację.

 Wady: wszelkie odstępstwa od powyższych punktów są uznawane za błędy, których waga jest proporcjonalna do stopnia odchylenia od wzorca.

 Uwaga: samce powinny mieć dwa normalnie rozwinięte jądra, które w pełni zstąpiły do worka mosznowego.